Wandelen in Delfshaven

Op deze wat het weer betrof best aardige eerste Kerstdag heb ik een oud plan opgepakt. Delfshaven was het doel vandaag. Rondkijken in een historisch buitengewoon rijke omgeving.

Ik had er dan wel aardig wat van gelezen, maar wáár het was, nee. Vlakbij de Euromast dus. Hier vindt je beschrijvingen van stadswandelingen. Hoe ik het nou voor elkaar kreeg is me niet helder, maar voor ik weer huiswaarts keerde heb ik het voor elkaar gekregen drie keer door die verhipte Maastunnel te moeten ... . Nou ja, er zijn erger dingen en die Rotterdammers rijden er heel netjes en rustig doorheen.

Uiteraard ging de trip per motorfiets. De oude Yamaha moest er weer aan geloven. Het ding nadert de 90.000 kilometers op de klok. Het zou wel leuk zijn als ik de 100.000 weet te halen.

Al was het dan voor december heel prima weer, toch dook ik in mijn speciale koud weer attributen. Een paar dikke skihandschoenen, een col uit dichtgeweven stof. Mijn volledige Evolution motorpak natuurlijk met de wintervoering en een stel extra dikke sokken in de motorlaarzen. Die col, dat is eigenlijk vooral mijn geheime wapen :)

Ik weet niet wat het is wat ik heb met dat Rotterdam. Ik hou van die stad en zijn prachtige haven.

Een prima dag, een leuke locatie. Die kan ik wel aanraden, mocht je verlegen zijn om een uitje.

Terug naar de Blog

In het Engels klinkt het eigenlijk wel mooier: Back to the Blog. Maar wat zijn we aan het doen met al dat Engels in ons mooie Nederlands?

In ieder geval heb ik eindelijk kans gezien mijn knutselschuur op te ruimen. En nu zie ik ook kans weer eens wat op mijn Blog te zetten. Dit Pinksterweekend heb ik twee heerlijke dagen doorgebracht bij de Rotterdamse Doven Zwem Club.

Die hadden een Internationaal Waterpolotoernooi. Ik heb daar zalig zitten fotograferen. Vooral de foto's van de zaterdag waren mooi. Dat zwembad had een heleboel glas. Dat was wel warm, maar foto's houden van licht. Dus waren ze mooi.

Dat brengt je dan weer op de vraag hoe je dat ook voor elkaar krijgt op een minder mooie dag of in een wat donker zwembad. Een berg geld uitgeven bij een fotozaak is de gemakkelijkste optie. Maar er zijn nog andere mogelijkheden. Je hersens gebruiken is gratis. Van gratis hou ik wel.

Zo heb ik het bestaan en het nut van de Back Button AF ontdekt. Daarmee verplaats je het automatisch scherpstellen van de sluiter naar een knop achterop de camera. Het komt hierop neer dat je eerst ergens op scherp stelt. Dan wacht je op je kans. Zo hoef je je niet meer druk te maken om het scherpstellen.

Maar, dacht ik later, dan kan ik ook één van de twee vaste telelenzen pakken met M42 draad. Die moet ik wel met de hand scherp stellen. Maar dat is te doen. Of het Back AF knopje drukken of even draaien is niet zo heel veel verschil. Maar nog belangrijker is dat dat beide lenzen zijn met een grootste diafragma van F 2.8. Dat betekent dat ik van de maximum 800 ISO van mijn fijne Canon EOS 450D in wezen 3200 ISO maak. En dan heeft een vaste lens volgens de experts een kwalitatief voordeel op een zoomlens. Een vaste lens is scherper en heeft optisch betere kwaliteiten.

En dan heb ik ergens ook nog een 50 mm Praktica standaard objectief met een maximum lensopening van 1.8. Dan ga ik nog eens twee keer omhoog. Dan wordt die 3200 ISO 12800 ISO. Een Canon EOS 5D MkII heeft 25600 ISO. Die zal wel niet verder te gebruiken zijn dan ongeveer de helft vanwege ruis.

Dus ja, voor een habbekrats en wat hersens zou ik dan op gelijke voet staan met een dure hobbyist. En wat is er nu mooier dan dat er iemand met verbazing ziet wat je kan bereiken met zulke eenvoudige middelen.

Maar goed, zover is het nog helemaal niet. Het gaat om de foto. Een foto zoals deze en dan nóg mooier.

Mijn variant op de oude Olympische leuze ("citius, altius, fortius": sneller, hoger, krachtiger ... .) is "mooier, scherper, sprekender".

Met zwammen kom je er trouwens niet. Ik ga weer wat doen.

Just

De afschuwelijke geur van benzine ... .

Al zijn mijn vriend Dennis en ik nog zo enthousiast bezig met het maken van foto's bij de zwemsport, het is toch wel fijn een keer niet achter de PC te zitten. Zodoende ging ik zondag de deur uit voor een rit naar Arnhem op de motorfiets. Het weer was heerlijk.

Toen ik het knooppunt Oudenrijn naderde kon ik de verleiding niet langer weerstaan. Ik sloeg af richting Den Bosch en pakte de afslag Nieuwegein-Zuid. Het was een gok. Maar het was raak. Ik zat op de dijk. Dat rivierenlandschap is geweldig. Die ruimte, die rust en die mooie natuur. En de kronkelende dijkweg daar is nog een weg, zoals een weg moet zijn. Geen slaafs stuk breed asfalt voor dummies.

Het mag tegenwoordig allemaal niet meer. Maar ik ben nog van de generatie die houdt van de afschuwelijke stank van benzine. Niet om die stank. Stank is stank. Maar het brengt je wel naar dit soort mooie plaatsen en daarom is het de heerlijke stank van de vrijheid voor mij.

Die dijkweg is bij mooi weer de plek voor tal van zondagsrijders. Het was dit keer opvallend rustig. "Ze" zaten allemaal op de terrasjes. Ik had de weg bijna helemaal voor mijzelf.

Na een hele mooie rit kwam ik bij Amerongen, waar de dijkweg eindigt. Een prachtig panorama altijd weer!

Ja, een hele fijne rit. Jammer dat de ouderwetse vlotter als starthulp geheel van het toneel is verdwenen. Logisch vanwege het milieu. Maar die afschuwelijke geur van de uit de vlotterbak overstromende benzine was altijd een mooi ritueel in een tijd dat elke rit nog een feest was.

Handmatige witbalans

Vanavond ga ik tijdens de keeperstraining van mijn zoon eens kijken wat er gebeurt met een handmatige instelling van de witbalans.

Een eerste proefje in de slaapkamer leverde een klein maar duidelijk verschil. De foto met handmatige witbalans had natuurlijke kleuren, terwijl de automatische witbalans een blauwzweem had.Dat is dan wel veelbelovend. Inplaats van een dure grijskaart gebruik ik voor het eerste begin een vel doodgewoon A4 glossy fotopapier.

Studio techniek in het zwembad

Gisteren zijn Dennis en ik naar het zwembad getrokken voor het eerste en tweede Herenteam. Dat had een training daar.

Het was de bedoeling een simpele opstelling uit te proberen. Dat was gebaseerd op Strobist technieken. Het kwam erop neer een tweede flitser te plaatsen, die op afstand door de hoofdflitser werd aangestuurd middels een simpel Chinees trigger blokje.

Het blijkt te werken. De waterdruppels krijgen een mooie flonkering erbij. Zie hier één van de veelbelovende resultaten.

Er moet nog wat verder worden geëxperimenteerd met de belichting en de positie van de flitser ..

Waterpolo foto's

Ik ben me gaan werpen op het maken van foto's bij waterpolo wedstrijden. Daar ben ik tegenwoordig veel te vinden. Het blijkt als fotograaf een ware uitdaging in de goede zin des woords. Maar daar houd ik wel van. Als het een makkie is doet iedereen dat. Dan is de lol er af.

Dat waterpolo is trouwens echt een pracht sport. Het is flitsend. Het bevat al de mooie elementen van bijvoorbeeld voetbal, maar niet de uitwassen. De vrijheid van het water eraan toegevoegd met de geweldige mentaliteit rondom het zwembad maakt het tot iets heel bijzonders.

Waterpolo is dan ook een sport die je met de paplepel moet worden ingegoten. Het vergt veel training, zowel voor de vereiste conditie als voor de techniek. Maar daarna komt het plezier het dubbel en dwars terugbetalen.

Het is dan ook met buitengewoon veel plezier dat ik daaraan probeer een bijdrage te leveren via mijn foto's.

Je vindt de albums hier op Picasa.